Gisteren stond ik met mijn gezin in de
Wu-Tang Clan
in de
Ziggo
Dome
.
Dat alleen al is bijzonder.
Maar dit was geen concert.Dit was een cirkel die rond werd.
Toen: niet direct onder de indruk
De eerste keer dat day one Jim en ik Wu hoorden, waren we eerlijk gezegd
niet meteen verkocht.Wij zaten diep in
Pete Rock & C.L. Smooth
. Gang
Starr. Strakke drums. Jazz-samples. Controle.
Wu was rauw. Ongepolijst. Chaotisch.
We moesten wennen.
En toch bleef het hangen.
Begin jaren ’90 zaten we in het Americain Hotel aan het Leidseplein. Met
de hele Wu-crew luisterend naar onze demo. Nauw contact met toenmalig
manager John “Mook” Gibbons. Dat waren geen droommomenten. Dat
waren werkmomenten. Hiphop in zijn puurste vorm.
Onderdeel zijn van NL hiphop history — ook al wordt 2 Tuff E Nuff niet
vaak genoemd — voelt niet als nostalgie. Het voelt als fundament.
Nu: met het hele gezin
Appjes de dag erna met de boys:
“Bradas, gisteren was een full circle moment. Met het hele gezin naar
WU
”
Dat is het.
Geen hype of hero worship.Gewoon geschiedenis die naast je staat.
Halverwege de show zegt mijn zoon:
“Eh pap, nu begrijp ik waarom we vroeger in de auto ‘moesten’ luisteren
naar die muziek van jullie.”
Dat is de winst.
Een vriend reageert:
Wu in de Ziggo. Full circle..rtf
“Dat is waar exact wat je als ouder wilt horen. Nice man making memories
”
Klopt.
Dit is overdracht. Geen Spotify-algoritme. Geen trend.Cultuur die je
doorgeeft.
De show zelf
Wu balanceert nog steeds tussen controle en chaos. Precies zoals het
hoort.
In de groepsapp werd er technisch ontleed:
“De lyrics van Deck Ghost zijn van een andere planeet alleen die delivery
was saai. Ze stonden letterlijk op hun plekkie euro’s binnen te harken.”
Dat is eerlijk.
En tegelijk:
“Meth blijft de grote meneer in ALLES.”
En ook:
“voor mij Rae ..maar Meth is een hele meneer”
Dat is Wu. Geen consensus. Wel impact.
Voor mij ging het niet om individuele prestaties.Zoals ik terug appte:
“Nee, meer totaalplaatje.”
De energie. De legacy. De aanwezigheid van een collectief dat de
spelregels herschreef.
Tussen honger en historie
En ergens tussen al die grote momenten door, appte ik:
“NB: Ik heb weer honger, ik ga niet voor je liegen.”
Dat vind ik misschien nog het mooiste.Geen verheven mythologie.
Gewoon echtgenoten, vaders, kinderen, vrienden.Geschiedenis. Beats. En
daarna geluk.
Wat blijft