Hanne Desmet, mysterieuze Belgische shorttrack nomade. Heeft op finale momenten smooth inhaalacties. Soms ook alles of niets in zo’n fase. Kam ook pittig zijn. Ookal oogt ze rustig. Hanne heeft stapvoets met haar broer Stijn de wereldtop gehaald. Hanne vertelt over haar paden via Nederland, Canada en Hongarije waar ze met de nationale selecties meetrainde. Omdat ze steeds beter werd, was ze in Nederland niet meer welkom. Leuk in het begin, aldus de KNSB. Maar het was niet de bedoeling dat ze beter dan de Nederlanders zou worden. Ze is een mix van veel shorttrack culturen geworden. En wereldtop.
Tweede filmpje is met haar coach/bondscoach van Belgie, de Amerikaan Joey Mantia. Voormalig langebaan schaatser, won brons op de OS in de team aflossing. Saillant, hij is de vriend, geliefde van Hanne. Daar gaat dit thema over. Hoe ze dat doen, die scheidslijn, kan dat, zorgt het in de selectie niet voor wrijving, maar ook de sportieve aanvulling. Samen hiken ze privé, samen shorttrack trainen en ‘s avonds samen thuis.
Kristen Santos-Griswold, USA. De hoop van de Verenigde Staten. Ze was vorig seizoen de winnaar vd Crystal Globe, het Wereldbeker circuit bij de vrouwen, in de World Tour. Maar een echte doorbraak heeft ze nooit gehad. Tijdens de OS van Peking in 2022 was ze in de finale vd 1000m op medaillekoers maar de Italiaanse Ariana Fontana ging vlak voor het einde onderuit en nam in haar val Kristen mee. Weg American Olympic dream. Geen medaille. Santos heeft drie maanden geleden voor het eerst die beelden terug gezien. Ze kon het daarvoor niet opbrengen. Ze was ook vier jaar geleden aan het twijfelen: wat is het waard om vier jaar weer alles op te geven, full deticated voor de sport, amper een prive leven, elke dag op het ijs. Eén seconde en alles voor niets. Ze is toch door gegaan, nog één keer opgeladen, alles geven na een emotionele achtbaan. Na Milaan stopt ze waarschijnlijk en denkt ze aan het moederschap.
Corinne Stoddard, USA. Ze noemt haar band met Santos-Griswold ‘sisters’. Terwijl het concurrenten zijn. Stoddard reed altijd in de schaduw van Kirsten, maar ze is haar dit seizoen voorbij gezoefd. Stoddard is sterker, sterk geworden. Ze eindigde dit seizoen in meerdere World Tour races/afstanden in de top drie. Haar struggle is zij zelf, ze worstelt met haar innerlijke ‘geest’. Hoe om te gaan met alles: druk, verwachtingen, relaxed schaatsen, kunnen winnen, steady blijven. Ze heeft hierdoor een lange periode slapeloze nachten als topsporter. Dat krijgt ze steeds meer onder controle. Wie weet net op tijd uitgerust voor Milaan.
Shorttrack in Korea is na honkbal, de sport van het land. De Koreanen domineren decennia het mondiale shorttrack. De laatste jaren doorbrak onder andere Nederland die hegemonie.
De volgende drie geïnterviewd:
Choi Min-Jeong, een grootheid in ZKO, drievoudig Olympisch kampioen, meervoudig wereldkampioen. Uiterst bescheiden maar zo geslepen schaatsend, niet normaal begaafd goed, alsof alles in slowmotion gaat maar dan in volle vaart. Razend populair in Korea, houdt van haar hond.
Kim Gil-li, de opvolgster van Choi, jong, veelbelovend. Ook erg bescheiden maar schijn bedriegt, daar waar Choi door haar rijden en als boegbeeld voor vele meisjes in ZKO is op het ijs, daar is in Kim in alles haar tegenpool met reclameshoots, marketing deals, enzovoort. Ook super goed rijdend, bijna vernietigend maar dan op een fijn ogende manier.
Jongun Rim, een vrolijk mannetje van 18 jaar. Won dit seizoen in oktober toen als 17-jarige zijn eerste gouden medaille op de 1500m in een World Tour wedstrijd. Voor Aziatische begrippen is hij de vreemde eend. Daar waar alle andere ontoegangelijk zijn richting media is hij ontwapenend, vrolijk, spreekt een beetje engels, hij houdt van hardlopen, het liefst ‘s avonds, houdt van F1 Ferrari, gamen. Hij was tien jaar toen hij zijn Koreaanse shorttrack helden in een kolkende ijshal op de Olympische Spelen van Pyeongchang (Zuid-Korea) zag schitteren. Hij dacht toen: dat wil ik ook als ik later groot ben.
Pietro Sighel, Italie. Kijkt al vier jaar uit naar dit evenement. OS in Milaan. Hij wil zijn land, landgenoten tonen wie hij is, wat hij doet. Want sport in Italie is: voetbal, voetbal, voetbal, daarna komt voetbal en weer voetbal, vervolgens tennis, volleybal, skien en dan eventueel shorttrack. Maar het zorgt bij hem ook voor spanning. Hij wil shinen in een volle shorttrack arena waar 10.000 toeschouwers in kunnen. Zijn vader was een bekende langebaanschaatser, Roberto. Zoon Pietro is favoriet op de 500m sprint.
Elisa Confortola, stoere Italiaanse shorttrackster. Nagenoeg dezelfde insteek als bij Pietro. Voor haar geldt dezelfde passie en droom. Leuk detail: op haar 17e mocht namens Italie jaren geleden namens Italie, het organiserende Milaan comité in een volle zaal op een congres allemaal IOC (internationaal olympisch comité) bobo’s toespreken. Daar werd toen gestemd welke stad de Winterspelen van 2026 mocht organiseren. Zij had het in haar speech over dromen najagen als tiener en wat het voor Italie betekent. Nu mag ze het zelf meemaken.
Ariana Fontana, de grand madame. Zij is het uithangbord voor de Winterspelen van Milaan. Deed al in 2006 mee aan de Olympische Spelen, haar debuut toen in Turijn. De cirkel is rond. Wordt het een sprookjes afscheid voor eigen publiek in haar geliefde Italie. Ze is olympisch-, wereldkampioen maar ook eigenaardig, hier en daar een conflict met de Italiaanse bond, met teamgenoten, ze traint ook alleen met haar man/coach in Amerika. En ze kan pieken op het juiste moment. Sluw rijdend, vernietigend, schuwt niet om voor alles of niets te gaan, met één doel: winnen, maakt niet uit hoe.
William Dandjinou, Canada, de topfavoriet bij de mannen voor meerdere gouden plakken. Canada is ook al jaren een top shorttrack land met rijders als Hamelin bij de mannen. William domineert de afgelopen twee seizoenen. Gaat het ook in Milaan lukken, wanneer de hele wereld meekijkt, ook niet vast shorttrack publiek. Hij is voor een shorttracker erg lang, 1.96. Zijn vader is uit Ivoorkust naar Canada geëmigreerd. Zoon William begon op schaatsten als 4-5 jarige. Groot talent. Hij wil zijn vader nog trotser maken. Coole gast, houdt van Dune boeken lezen, heeft een mooie stijl qua schaatsen met zijn lange lichaam.
Courtney Sarault, ook komt uit Canada. Pas dit seizoen echt doorgebroken. Is jong. De jaren hiervoor kwam ze nooit tussen de alles winnende en heersende Suzanne Schulting, de Koreanen, Fontana, de Candase Boutin en de Vlaamse Desmet. Sarault werd weggeblazen door hen. Daardoor worstelde ze mentaal, heeft daar profesionele hulp bij gekregen, hard aangewerkt met allerlei tools aan haar persoonlijke ontwikkeling. Twijfels zijn weg, haar persoonlijkheid is versterkt. En zie: ineens valt veel op een plek, ze is relaxter en onbevangener, beter, sterker geworden. Zelf zegt: ik ben een monster op het ijs, daarbuiten zo’n lief persoon. Haar vader is prof ijshockeyer geweest. Ook zij is in Milaan topfavoriet bij de vrouwen op meerdere afstanden.
Wilma Boomstra, een no nonsense trainer. Nu bondscoach van Kazachstan. Haar opdracht is met een rijder uit dat land een Olympische medaille te halen. Hoge verwachtingen van het ministerie, de federatie. Ze heeft eigen, harde stijl, is niet van het softe. Dat heeft ook haar kop baan gekost als bondscoach van Team USA, jaren geleden. Terwijl Kirsten Santos met haar wegliep. Boomstra heeft een lastig karwei in Kazachstan, ze moet en wil jeugd laten doorstromen, terwijl de de oude garde alles een beetje op de automatische piloot doet. Ze schudt de boel los en werkt aan hun mentale hardheid. Wilma is lekker zichzelf, vertelt over haar wonderlijke avonturen in de wereld, is uitgesproken, openhartig, een echte stoere globetrotter. Ze heeft vroeger in Nederland veel talenten in de jeugd getraind.